Zaranie gospodarki światowej cz. 7

Wszelka planowa gospodarka wymaga pewnego ustosunkowania się wzajemnego trzech czynników składowych, bez których żadna gospodarka nie jest do pomyślenia: surowców, rąk roboczych i kapitału. Ekonomiczna polityka narodowa, świadoma swych zadań i celów, musi ustalić swój stosunek do tych trzech podstawowych kategorii ekonomicznych. Dlatego też niepodobna mówić o jednostajnej polityce gospodarczej jednego państwa, lub jednakowej polityce państw różnych.

Wyznawana powszechnie, nie oglądająca się na nic, samolubna polityka gospodarcza narodowa doprowadza coraz częściej do rzucających się w oczy i rażących dziwolągów ekonomicznych. Wspomnę choćby o cłach wywozowych, lub zakazach wywozu z tego czy innego państwa tego czy innego surowca, nawet kiedy nie może być odpowiednio zużytkowany na miejscu, jak np. w wypadkach zabronienia eksportu rudy żelaznej z Rosji, za czasów carskich, drogą lądową, co uniemożliwiło eksploatację kopalń rudy tej w Polsce, lub obciążenie cłem eksportowym rudy żelaznej w Hiszpanii, która ze względu na brak węgla tylko w nieznacznych stosunkowo ilościach może być tam przetopiona.